Głaszczę popiół papierosem, delektuję się głosem Tori Amos i patrzę na Kate Moss. Mieszam cicho w popielniczce, to co rzeczywiste gra teraz ósme albo ente skrzypce. Nikotyna, kofeina, przyprawiony etanol, substancje smoliste, azot z domieszką tlenu, pary wodnej, dwutlenku węgla, zapachu starych ścian i kilku innych zapachów. Czy jestem sam w dolinie lalek? Próbuję śpiewać: We danced in graveyards with vampires till dawn. We laughed in the faces of kings. Never afraid to burn and I hate and I hate and I hate and I hate... Disintegration... Watching us wither... Black winged roses that safely changed their color...

Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować. Wiele rzeczy przeszkadza się cieszyć, znacznie więcej niż pozwala nie żałować.

W obliczach zakochań (nie przepadam za słowem "zauroczenie" ponieważ przynajmniej poniekąd podważa ono szczerość tego stanu, ponadto wyrazu tego używamy zazwyczaj, gdy mówimy w czasie przeszłym bądź hipotetycznie lub gdy chcemy się wymigać) dużo łatwiej jest "robić prawie wszystko" niż nie robić niczego, gdyż owe "nierobienie" bardzo intensywnie koliduje z instynktami i intuicjami, niemniej jednak wydaję mi się, że czasem warto z nimi walczyć.

Gonna take this sack of puppies. Gonna set it out to freeze. Gonna climb around on all fours 'til all the blood falls out my knees. Well let's take this potted plant to the woods and set it free. I'm gonna tell the owners just how nice that was of me. I could buy myself a reason. I could sell myself a job. I could hang myself on treason. For I am my own damn god!

Dozowana samotność wbrew jakiejkolwiek logice dodaje mi odwagi, a rzeczywistość to tu to tam ozdobiona smutnymi wstążkami więzi w sobie ukryte piękno. Samotność bywa pochodną emocjonalnej inteligencji i potrafi dopaść nawet wtedy, gdy przyjaciel jest blisko. Najlepsze, co robię, robię spontanicznie, bez rozmyślania, planowania i rzeźbienia. Nigdy wcześniej nie zauważyłem tej kolosalnej różnicy, a przecież mówienie do siebie to zupełnie coś innego niż rozmawianie. Dotarło też do mnie, że powinienem zacząć o siebie dbać - chodzi głównie o sen i nieprzeginanie z używkami like kawa/energetyczne napoje, papierosy i alkohol, bo odżywiam się raczej dobrze, sporo też się ruszam (bieganie, rower). Nikomu wcześniej nie udało się do mnie dotrzeć (mam tu na myśli głównie rozmowy na temat mojego nikotynizmu) i nie piszę tego dla jakiegokolwiek poklasku, wystarczyło kilka słów, których teraz sobie nie przypomnę - może w ogóle ich nie usłyszałem? - i spojrzenie, spojrzenie, które tak niespodziewanie przeszyło mnie na wylot, poczułem, że nie mam racji, poczułem, że jestem Ikarem, który nagle przypomniał sobie o czymś zajebiście istotnym, poczułem się egoistą, którym nie chcę być, bo mogę coś zgubić, albo czegoś nie znaleźć. Być może istnienie ma istotniejszy/cenniejszy sens niż nienasycenie i jego nasycanie? Jak nazywa się ten nieodłączny element? Ile ważą pozornie nieistotne chwile? Rozmyślam o przeszłości, literaturze, polityce, śmierci i przyjaźni i miłości. Małe sprawy są tak naprawdę najistotniejsze. Napisałem niezły tekst quasi-naukowy. Mam dobry humor, wiem, że morfeusz dźwiga już kilogramy kolorów, którymi niebawem mnie uraczy. Nowa płyta M.I.A. jest całkiem niezła (byłem niemal pewien, że będę narzekał, że dwie poprzednie są dużo lepsze i tak dalej... gdzie się podziało moje krytyczne nastawienie?!) ; ).