Niebawem zacznie świtać, a ja tlę się w tekście, który tworzę (nie w tekście tej notki), jak ten kiep w popielniczce przede mną. Muszę wyglądać kuriozalnie siedząc w czerwonych szortach i pomarańczowym T-shircie, w lekko przygarbionej pozycji, miarowo stukając w klawiaturę z głową odwróconą w lewo i oczyma wyławiającymi inny tekst (mimo mocno upośledzonej podzielności uwagi). Na dodatek łapię się na nieświadomym głaskaniu nieco szorstkiego parkietu bosymi stopami. Bywa, że położywszy się po godzinie czwartej dochodzę do przełomowych dla mnie wniosków. Cudowne manowce? Wtedy wstaję, w tej samej chwili wyjmuję zębami papierosa z paczki i jednocześnie włączam komputer. Nawet, gdy postanawiam sobie odpuścić i wewnętrznie poddaję krytyce jakość przemyśleń wylewających się z głowy skołatanej echami łoskotu nocnych godzin i czegoś, czego zdefiniować w tej chwili nie potrafię, to strach przed zapomnieniem oraz ewentualnym, błędnym podważeniem odkrywczości i przydatności agonalnie poczętych odkryć, nie pozwala mi zasnąć. Lampka świeci w taki sposób, żeby tytuły z grzbietów książek leżących na półkach mnie nie rozpraszały. Kurwa, już świta; marzę o gabinecie i sypialni w oddzielnych pomieszczeniach.